LYDIA LUNCH & MARC HURTADO PLAY SUICIDE

Nathan Roche is een Australische rocker uit het tropische noorden van Queensland, die eind 2014 na een Europese tournee in Frankrijk aankwam en besloot zich daar te vestigen.

Hij verwierf bekendheid als leider van de band Le Villejuif Underground, en ook via het experimentele duo CIA Débutante, waarin hij rock, noise en gesproken woord combineerde. Hij is zeer productief en heeft talloze soloalbums en EP's uitgebracht, waaronder zijn meest recente, 35 Rue du Théâtre, dat in 2025 verscheen op het heropgerichte label Celluloid Records.

Zijn kunst kenmerkt zich door een unieke mix van garagerock, psychedelische muziek, folk en lo-fi-invloeden, vaak doordrenkt met spontaniteit, vrijheid en een zekere gecontroleerde chaos.

Lydia Lunch ontmoette Alan Vega en Martin Rev toen ze eind jaren zeventig op zestienjarige leeftijd in New York aankwam. Ze zag hen optreden onder de naam Suicide – een botsing tussen avant-garde performancekunst en minimalistische rock – een stijl die de punkbeweging met enkele jaren vooruitliep.
Lunch heeft deze voorstelling sindsdien omschreven als "een totaal theatraal, vrij en gewelddadig spektakel".

Sinds die eerste ontmoeting heeft Lydia Lunch een duurzame vriendschap en artistieke samenwerking opgebouwd met Vega en Rev. Ze heeft met Suicide op het podium gestaan en haar stem geleend aan het legendarische nummer "Frankie Teardrop" van Suicide's eerste album, evenals aan een duet met Alan Vega op "Prison Sacrifice", te vinden op het album Sniper (2010) van Alan Vega & Marc Hurtado.

Sinds 2014 bundelen Lydia Lunch en Marc Hurtado hun krachten rond dit evenement, gewijd aan de muziek van Suicide en Alan Vega — een soort sonische "blitzkrieg", een ware visuele sjamanistische ceremonie, waarbij de twee artiesten hun ziel verbranden in het vulkanische hart van de muziek van Suicide en Alan Vega.

Breakbeat / Dub / Industrial tijdbom

New Ördür draait USB-anthems alsof Ian Curtis is herrezen in het lichaam van een zwetende pizzabakker, net ontwaakt uit een middagdutje op een parkbankje. Zijn goudbruine huid is bedekt met vogelpoep en rottend afval. En toch klopt de vrolijkste melancholie aan de deur, beleefd, aandringend, glimlachend, vol dode hoop.